Zien-zoals-het-is

If life is going to exist in a Universe of this size, then one thing it cannot afford to have is a sense of proportion. 

Volgens (erg grappige science fiction schrijver) Douglas Adams is het onmogelijk om de dingen in verhouding te zien of te zien zoals ze zijn: er is gewoon teveel. En inderdaad, volgens de video eronder: het universum lijkt best groot te zijn. :) Is DAT ons universum?

Trin Tragula--for that was his name--was a dreamer, a thinker, a speculative philosopher or, as his wife would have it, an idiot. And she would nag him incessantly about the utterly inordinate amount of time he spent staring out into space, or mulling over the mechanics of safety pins, or doing spectrographic analyses of pieces of fairy cake. "Have some sense of proportion!" she would say, sometimes as often as thirty-eight times in a single day. And so he built the Total Perspective Vortex--just to show her. And into one end, he plugged the whole of reality as extrapolated from a piece of fairy cake, and into the other, he plugged his wife: so that when he turned it on she saw in one instant the whole infinity of creation and herself in relation to it.
To Trin Tragula's horror, the shock completely annihilated her brain, but to his satisfaction he realized that he had proved conclusively that if life is going to exist in a Universe of this size, then one thing it cannot afford to have is a sense of proportion.

Restaurant at the End of the Universe - Douglas Adams
(vervolg op The Hitchhikers Guide to the Galaxy)

text ook online

Self-centred Buddhism

I suspect this is a key paradox with which western Buddhism is currently grappling: the practice that tells you the self is a delusion could, in the modern context, deepen the very attitude it seeks to dislodge. It's a risk compounded when self-concern is arguably the secret of western Buddhism's current success.

Een verslaggever van de guardian schreef een stukje over zijn ervaringen met een sesshin. Het stilte betrachten, onderricht over het opheffen van 'dukkha'. Na een weekendje was hij er toch niet over uit: is "boeddhisme door westerlingen" niet te zelf-gericht?

Het valt me op hoe hij westers boeddhisme in de lijn van modernisme zet. Het belooft een oplossing voor het moderne probleem van het zelf dat niet meer weet wat het met zichzelf aan moet: Wat is z'n plekje?  Hoe maakt het 'echt' contact met anderen? Wat is het voor zichzelf? Daar komt populair westers boeddhisme: Het zelf is een illusie! Zie dat in en je vragen blijken onzin. Het geeft niet alleen een 'antwoord' maar lijkt stiekem toch ook op modernisme: Beide zoeken het afschudden van illusies, diep diep zelf-inzicht, naar vrijheid. Dat zijn dingen die ons aanspreken! En ja, je moet het zelf doen, niemand anders kan het voor je doen. Hmm,  sta je er dan toch weer alleen voor? Maar dan ook nog eens zonder eigen zelf? Maar snel weer mindful aan de afwas of dat drukke hoofd stil mediteren.

Een ander opvallend punt is z'n nostalgische blik naar het goeie-oude christendom: Daar is dat zelf-geneuzel toch een stuk minder. Meer op God gericht en op de ander. Hoe doen ze dat toch? God trekt je uit jezelf (om maar even bij de 'zelven' te blijven). Maar ja, tegenwoordig zit god-in-je-hoofd.

Ik denk (hoop) dat zen in het westen iets verfijnder is dan hierboven geschetst. Zen zoals ik het heb leren kennen belooft niks en de zin ervan is steeds weer zoeken. Wat dat betreft is het bijna als het leven zelf. Misschien dat het je uitnodigt om alles op 'ware grootte' te zien. En ja kijk zelf dan maar hoeveel je moet neuzelen met jezelf.

op guardian.co.uk via nouslife

fuckin' boring until it's not

via fullcontactenlightenment op mojo1000

Rappende en tappende monniken

Tempels sluiten bij bosjes in Japan. Daarom zijn er verschillende monniken die hun monnik-zijn op een iets modernere manier vorm proberen te geven. Een cocktailbar met een monnik achter de tap, of een hip hop monnik die de Boeddhistische Boodschap brengt. En het hele boeddhistische internet schrijft erover. Natuurlijk wordt erover gezeurd: 'alcohol is echt niet goed voor je beoefening', maar gelukkig ook: hoera voor 'dharma drinks'.

Dus hier komt ie (nog een keer):

"Buddha's doctrine is a treasure for us," Tagai said. "But we're not able to convey his wisdom to the people if we only stick with the old ways. So I try to use a new way to spread Buddha's doctrine. I want to spread Buddhism to the young by using the language they easily understand. Buddhism itself hasn't changed. It's just the way it's presented."

Goedzo :). Lekker mee doorgaan.

Wat mij (weer) opvalt is dat boeddhisme in Japan veel meer 'ritueel' en trommels, boekjes, tafeltjes, wierook, belletjes... gewoon veel meer spulletjes gebruikt dan dat wij in ons zitgroepje. Maar ja, als je als religieuze stroming tempels weet neer te zetten dan moeten er spulletjes in. Het laatste van de '10 plaatjes van de os' gaat over de terugkeer naar de markt. Als je het zo ziet zijn ze met een halve tempel inboedel richting Shinjuku getrokken. Maar goed, lijkt me toch een prima plek om na te borrelen na een avondje zitten.

op cnn via oa theworsthorse

Kloppen waar geen poort is

met verstrooiing het weekend in :)

op wooster collective

Meer Bodhidarma: 7x neer, 8x overeind

via Worst horse

Bodhidarma door Takashi Murakami

I open wide my eyes but see no scenery. I fix my gaze upon my heart.

Takashi Murakami is een Japanse hedendaagse kunstenaar die veel anime en manga (tekenfilm en strip) invloeden gebruikt in z'n werk. De platte tekenstijl van manga, de oppervlakkige verhalen en karakters, de vermarketing en massaconsumptie gebruikt hij om z'n eigen Superflat visie op Japan en de wereld te geven: Zoek het niet in de diepte (die's weg), maar maak gebruik van 'de platheid'/wat er nog is. De vrolijke Louis Vuitton ruitjes en bloemetjes zijn ook van hem. En hier zit ie dus met z'n tengels aan Bodhidarma.

'k Vind hem soms wel een beetje doordraven in z'n denken hoor: hij mept alles 'plat' om z'n punt te maken. Maar het scheelt ook een boel gezeur over hoe 'diep' en 'grondig' z'n denken en inzicht is. Ik vind het wel cool. Mooie kleurtjes ook.

op Takashi Murakami