Gorilla's leren dat ze sterven

The Onion bericht over een succesvol experiment waarin een gorilla geleerd is dat hij ooit zal sterven. Wetenschappers proberen nu andere dieren ook met hun stervelijkheid te confronteren.



Van stervelijkheid wordt Quigley verdrietig en angstig, depressief, leeg, onverschillig en zelf-hatend, wellicht alcoholistisch, panisch en suicidaal. Wat een overreactie! Doe es een beetje zen, dom beest... Het gaat om NU! Eh... zoiets.

op The Onion

Jackass zen: een taser tegen gedachten

Een stroomschok voor je afdwalende gedachten. Hoe cool is dat? :) Ik heb al es iets geschreven over een spelletje met als uitgangspunt: niks doen. Zodra je (je lijf/je duim) beweegt valt een leviterende guru uit de lucht. Dat kan beter dachten een paar gasten van Harcos Laboratories vast: ze hackten een apparaat in elkaar dat je een stroomschok toedient zodra je teveel hersenactiviteit produceert.

Mindflex is een spelletje waar je met hersenactiviteit balletjes door een parcours kunt laten bewegen (in de VS voor 80 dollar te koop). Combineer dat met een armband die je een elektrische schok kan geven en je leert het wel af om na te denken terwijl je ook in diepe samadhi toestand kunt zitten. Helemaal aan het eind van dit filmpje blijkt Angel best goed te zijn: heerlijk ontspannen. Vraagt iemand "trouwens, heb je die tapes al bekeken?". Hihi...



Scientology liep weg met de leugendetector. Wie gaat hiermee aan de slag? En dan wel die stroomschok erin houden, he. Een 'mindful' tibetaans belletje als je afdwaalt is voor watjes.

via dosenation op Harcos Laboratories

Snap je hem?

Kensho (een plotselinge 'doorbraak' in zen) en het snappen van een grap (de 'divine joke') worden soms met elkaar vergeleken. Met nieuw onderzoek kan die vergelijking wellicht nog preciezer gemaakt worden - er zijn namelijk veel soorten humor en het 'snappen' hangt ook nog eens af van de persoon.

Most types of humour, including jokes and cartoons, rely on some kind of incongruity between two elements that needs a second's thought before it can be understood. The extent to which this mismatch can be resolved differs between jokes, however.
Some have a clean punchline that ties up all the loose ends, while in 'nonsense' humour the incongruity can only be partially resolved, leaving a gap in the person's understanding.

Dat er verschillende soorten zijn wist je natuurlijk al: Friends heeft een 'duidelijker' soort humor dan Monty Python. Het is het verschil tussen "staan twee oenen bij 'n stoplicht. zegt de een: 't is groen!, de ander: uh... een kikker?" en een mop van m'n wiskundeleraar, vroeger: "wat is het verschil tussen een dood vogeltje? z'n ene pootje is langer". 'Experience seekers' (ze hebben een groep verzonnen waar ik bij hoor!) weten die laatste soort ook erg te waarderen. Hoewel lang gedacht werd dat dat soort los-associatieve humor moeilijker en intellectueler zou zijn dan duidelijke humor: niet dus! Onzin humor is voor luie mensen, humor met een plot kost energie.

Verder zijn voor sommige grappen een theory-of-mind nodig (de twee oenen denken verschillende dingen): iets dat mensen met een autisme stoornis niet snel grappig vinden. Maar die lachen net zo hard om grappen die bijvoorbeeld visueler zijn. Vrouwen zijn in het algemeen iets langzamer met het oordeel of humor grappig is, maar ze genieten er des te meer van.

Kijk! Doet het vast weer goed op feestjes (lang leve de wetenschap). En de volgende keer dat je verlicht raakt heb je weer iets meer conceptuele handvatten om te vertellen op welke mop, practical joke, spotprent of grappige gebeurtenis het 't meest leek. :)

Trouwens, los van of honden een boeddha natuur hebben, ze hebben waarschijnlijk geen humor - geen anterior cingulate cortex en frontoinsular cortex, he.

op New Scientist via Experimental Theology (NB: de plaatjes op de New Scientist site zijn te vinden door op de link "5 more images" onder het plaatje rechtsboven te drukken)